Groentensoepje met citroen als ondersteuner, dus prima voor dit soort zomerse dagen waarop het weer een beetje hysterisch is. Kwartiertje werk en dan heb je dit Algerijnse groentensoepje. Het soepje lijkt wel echt een minderwaardigheidscomplex te hebben, maar dat is soms juist wel lekker. Gewoon puur en eerlijk. Prima als je al de hele week vieze dingen in je hoofd hebt gestopt of de inspiratie tot alweer een salade je ontbreekt.
Goed stukje brood erbij, klaar.
Te simpel voor woorden, dit visje, maar opzienbarend. Met goed brood bijvoorbeeld, want de saus is erg sopbaar. Het is even plannen met die marinade en ploftomaten, maar da’s juist ook wel weer leuk, op zondag ofzo. En Algerijns he, waarmee het dan ook onze tweede dis is voor de Lekker Hapje Cup D groep.
Deze cake maak je zonder boter, maar met olijfolie. Daar wordt ie stoer van. Ook stoer: een sinaasappel en een citroen in hun geheel koken. Machtig interessant. Weinig suiker, ook nog. Allemaal in deze cake. Het is wel wachtcake: zijn die amandelen al afgekoeld, zijn die citrii al poreus, zijn de eieren al op kamertemperatuur en godverdomme nu heeft ie dus te lang in de oven gestaan. Op een gegeven moment blijkt wachtrek er toch uit te kunnen.
Een tweede exemplaar staat NU op mijn aanrecht af te koelen en enorm zuiging uit te oefenen. De eerste was za-lig op een paar punten na. De olijfolie proefde na. Hij had een zwarte jas aan. Ik vergat sinaasappelmoes. Met pijn in ‘t hart gaf ik 1/4 weg, aan A voor P, die troostcake verdiende (hoewel dan wel betere, en meer, maar de rest was al ‘verwerkt’). En daarom herbakte ik, zodat P morgen deze hopelijk betere kan testen. En dat oranje dan wint van Japan. Zin in!
Minutenlang dreunde ik alternatieven op voor bonen. Hoop stilte dus, want je kunt er bar weinig kanten mee op. Bo-nen. Kansloos imago ook: jaren vijftig, bonnenboekje, weekvocht, dubbeldoppen, oogjes, jutenzak. In de Verenigde Staten noemen ze ze dromerig legumes. Dat helpt, bijna Frans sexy. Goed, na die minuten stil staren dus, bleek dat voor Gerben helemaal niet bonen reden tot fronsen was, maar dip. En toen dronken we nog vier wijn en verzonnen hartige Ben & Jerry-namen. Even pragmatisch: lekker uit een potje. Bovendien klaar in dezelfde tijd als dat jij je staafmixer bewapent.
En daar hebben we opeens een go to sausje! Vandaag en gisteren gebruikt, één keer als dressing voor een koolsalade (geen timing issues!) en vandaag zoals hier beschreven, wat een noodle salade is die je lauw mag oplepelen (geen timing issues!). Binnenkort kijken of het ook in een noodle soepje wil (geen timing issues!). Daarvan later akte.
Eenvoudig te maken, maar toch <bral> een complex spectrum aan smaken die in de pan voorzichtig met elkaar kennismaken en in een langdurige smakenwals stevig in elkaars reliëf verankerd raken </bral>. Lui en lekker dus. Dat is eigenlijk precies zoals we het graag hebben en delen hier, kombuistechnisch gezien. Tel daarbij op dat het thema Algerijns moest zijn* en dat ik nog nooit in m’n hele leven een schenkel heb gegeten, laat staan klaargemaakt. We waren er uit!
Schenkels willen graag uren pruttelen. Vandaar ook een lange, saaie post. Heb je straks ook wat te doen als je stoofpan staat te zwoegen. Je kunt natuurlijk ook gewoon meteen doorklikken op ‘Lees verder…’ ver daar beneden.
Bij de Turkse slager kreeg ik De Schenkel in drieëen mee. Met de klompjes erbij, want dat was goed-voor-soep-trekken, zei de Grootste Caramelkleurige Vriendelijke Reus die ik ooit van dichtbij zag. Ik luister altijd naar hem, dus zo belandde het hele zaakje in mijn koelkast. Ik bestudeerde de delen en verwarde mezelf onbehoorlijk door schenkel aan te zien voor enkel. Google bleef maar Duitse websites teruggooien op mijn verwoede zoektocht naar een afbeelding van lammetjes met een knipperend rode pijl naar de (sch)enkel. Twitter blijkt dan heel snel edoch een weinig verklarende antwoord te bieden: het is toch immers geen enkel. Duh! Gerben wist binnen no time in Google de juiste afbeelding van lammetjes tevoorschijn te toveren met knipperpijl naar de schenkel. Duidelijk geen enkel. Bovenbeen!
Vandaag dus een relatief simpel te maken superspeciaal lammerenbovenbeen, wat wegens aanwezigheid van been voortreffelijker smaakt dan gewoon stukken lamsbout zonder been. Wij houden je overigens niet tegen, ook zonder been zal het bralwaardig ingewikkeld smaken. En dat kunnen wij best verklaren want wij hebben ons un peu verdiept in het Algerijnse.
Iedere Europeaan die begin jaren 50 naar Algerije emigreerde, kreeg zo’n beetje automatisch het Franse staatsburgerschap. Gewoon gratis, omdat je het waard was. Hopies waardevolle mensen paradeerden vanaf toen op hun mooie zwarte Europese laarzen en dat leverde hen, volgens Geert Mak, de naam pieds noir op. Wikipedia beweert anders, iets met soldaatjes die pieds noir droegen. Daar geloven wij niet in. Wij zijn voor Geert! Mak, dus.
Pieds vermengden zich met pieds en al die verschillende handjes bij die pieds kookten weer anders, dus de mix was compleet. Van Italiaanse invloeden (Algerijnse lasagne, bijvoorbeeld) tot en met Indiase (zie recept), het dak ging eraf daar in Algerijnse keukens.
Helaas is het met de pieds noir, de Franse kolonisatie en met Algerije slecht afgelopen en er kwam ook nog een burgeroorlog overheen, waardoor van die mixcuisine weinig op internet terug te vinden is. Hier akte van de bevindingen met de schenkels. Kost geen drol trouwens. Wij betaalden vier euro en konden er vier mensen tot boerens mee voeren.
Ik wou dat ik de Italiaanse naam hiervoor wist, want ‘pasta met linzen, spinazie en ui’ daar krijgt natuurlijk niemand hete honger van. Knoedelsoep. Kikkererwt. Worteltaart. Ik bedoel maar.
<Hier hoort tekst die je motiveert dit te gaan maken. Bijvoorbeeld dat gecaramelliseerde uien in niets lijken op gewoon rauwe uien en dus altijd de moeite waard zijn en zeker in deze hoeveelheden, of dat spinazie én ui én linzen ongelooflijk goed voor je zijn, of dat je nog nooit linzen door de pasta hebt gegooid>
Bammen die zich prima lenen om indruk te maken. Vooral als je de korstjes eraf snijdt, ze dubbel stapelt en aan een funky prikker rijgt. Leuk voor een feestje, niet doen als je ze zelf naar binnen gaat schuiven, dat geboetseer aan een stel boterhammen is vooral nodeloos snobby.
Het opheffen van stilte doe je natuurlijk het liefste met iets wat fenomenale indruk maakt. Een clichématig ‘tongstrelende dis die je papillen in opperste staat van smachting achterlaten. Tadaa! Asperges, zalm, een frisje citroen en dat alles aan elkaar geroomd.
Wel even echte zalm gebruiken, iets wat er uitziet alsof het uit één vis komt. Of plakzalm ook echt bestaat, ik weet het niet. Maar ik ken vrieszalm die er geklei’d uitziet en waar enge witte prut uit komt als je het stoomt. Weggooien en heuse zalm gaan halen, want het is rubber.
