»

Masala tea

drankje,zoet — desiree // 31 January 2010

IMG_7772-masala-tea

Masala tea, of masala chai, is gewoon kruidenthee. Masala = kruiden, chai = thee. Je kan moeilijk of makkelijk doen over kruidenthee, maar als je een beetje oplet, is het vaak gewoon een kwestie van lekker. Neem nou masala tea: van peperkorrels krijg je het warm, kardamom is zacht voor je keel, gember smaakt en ruikt zoet en van hete melk word je rozig. Daar dan weer sterke zwarte thee overheen, kruidnagel voor een bittertje en je mok zit vol met wakker en warm. Recept komt voort uit de overlevering van Indiër tot ondergetekende witneus.

Oh en niets van de ingrediënten bij de Appie kopen: bij Turk of toko zijn je euro’s een joet waard.

(Lees verder…)

Eten in India

over eten — Tags: , — desiree // 14 January 2010

Tien jaar lang al stond India hoog op m’n vakantieverlanglijstje. Toen Gerben vier jaar geleden een goed Indiaas kookboek in mijn keuken introduceerde, werd die notering nog eens met gouden randjes versierd. Lijstje inwilligen en gaan dus, al was het alleen maar om bevestigd te zien dat wij nog láng niet in de buurt van echt Indiaas koken zitten. Na enkele alternatieven in het water te hebben zien vallen, werd het Rajasthan. De gouden driehoek af, een beetje zelf wieberen en dan nog een weekje Goa.

Bij de mensen ‘thuis’
Mijn persoonlijke quest was om tenminste één keer bij iemand thuis mee te mogen eten. Helaas lukt dat dus niet in India, zelfs niet als je bereid bent delhi belly te riskeren. Je eindigt namelijk nooit bij mensen thuis als ze je uitnodigen om hun familie te ontmoeten. Je eindigt in een winkel, waar je op een ongemakkelijk bankje een kop dubieuze masala thee in je handen gedrukt krijgt en ze het koopmanipulatiespel met je gaan spelen.

Hét alternatief bleek om kleine, persoonlijke guesthouses op te zoeken in plaats van hotels en haveli’s. Wij hebben in Bharatpur bijvoorbeeld drie dagen met de flamboyante en prachtige Rajni en haar net zo explosieve dochter Tina mee mogen eten. De allerbeste chana masala ooit, bijgestaan door Tina’s verhalen over haar huwelijk met ‘a good boy, he doesn’t drink and everrrybody says he is verrrry handsome!’ En ze leerden me masala tea maken…

Alles maar uitproberen
Als elk gerecht rond de 90 cent kost, is het onmogelijk om niet stelselmatig veel te veel te bestellen. Hopelijk hebben er in diverse Rajasthani keukens nog mensen van onze leftovers kunnen genieten. Meestal vroegen we om ons eten spicy te maken, want bij witneuzen als ons neigen ze gerechten slap mild te maken. De twee keer dat we om Indian spicy vroegen, waren memorabel. Onze papillen konden het nét aan, maar dat was het probleem niet: de volgende dag kun je je spijsvertering letterlijk volgen omdat het eerst door je maag, dan door je maagdarmkanaal en vervolgens door je anus brandt.

Na een week wisten we ongeveer wat we wel en niet moesten bestellen. Zo zijn we gestopt met aloo gobi omdat ze dat echt niet kunnen en we ontdekten dat er leven is na gravy. Het glijdt wel lekker naar binnen allemaal, maar je mist zoveel als je nooit ‘droge’ gerechten bestelt.

Met vis hebben we tot Goa gewacht. Eerst samen een enorme en goddelijk gegrilde kingfish verorberd. Later, toen we Aad en Sangeeta ontmoetten, zelf vis gevangen en gebarbie’d. Niet veel gegeten en ‘s nachts ook niet veel geslapen: de fileermethode van de Indiërs zat een beetje in de weg van fijn ontspannen dromen.

Onder de streep
Wat wij niet wisten, is dat Indiërs dus meesteromelettenbakkers zijn. Hoewel hun kaas waarschijnlijk uit een tube komt, waren de cheese omelets echt heel erg lekker. En masala omeletten ook, met veel groenten en kruiden.

Andere positieve verrassingen waren palak paneer (cottage cheese in spinaziesaus), missi roti (volkoren chapati’s) en kadai variaties. Gerben z’n persoonlijke kipquest voerde hem langs de allerbeste tandoori en tikka.
De leukste snack die we hebben gehad was een bordje masala peanuts. Ook hele speciale samosa’s met ei-vulling gegeten, ergens bij een wegrestaurant in de woestijn. En overtuigend ontdekt is papaya. Ik kan er niet over praten, want dan breekt m’n hart.

Onsuccesvol was halwa als dessert, maar dat is omdat ik altijd moet kotsen van griesmeel en -achtigen. Veel beter beviel petha, snoep van gekaramelliseerd pompoen en kokos. Onze privé-chauffeur Harsh begreep dat goed, want we hebben een doos van hem meegekregen voor in Nederland (net als een Taj Mahal met lichtjes). Snoep snappen ze sowieso wel in India. In Jaipur kochten we in een afgeladen volle Kachori Rawat heerlijke zompige melkcakejes. Ugh.

Nu, straks, later
Ik denk dat ik in mijn vorig leven Indiase wok geweest ben, want ik krijg er nog steeds geen genoeg van. Het slechte nieuws is dat India door dit bezoek via de onderkant met stip weer de vakantieverlanglijst is opgekropen. Maar dat is dan weer een mooie incentive om hier op zoek te gaan naar paneer, Lay’s zo ver te krijgen dat ze mij een paar zakken Magic Masala toesturen en eindelijk het chapati-pad te betreden.

Het goede nieuws is dat wij helemaal niet zo ver van leuk Indiaas koken af blijken te zitten. De anderhalve kilo kruiden die we bij de echte M.V. Spices (dus niet M.G., M.D. of een andere M.X.’er) in Jodhpur hebben gekocht, zullen de komende jaren dus enthousiast ingezet worden :)